Samochody Ferrari

Ferrari F50 – supersamochód produkowany przez włoską firmę Ferrari, skonstruowany z okazji pięćdziesiątej rocznicy powstania marki. Po raz pierwszy został zaprezentowany w 1995 na Geneva Motor Show. Do tej pory obok McLarena F1 jest uważany za jeden z najlepszych "ulicznych bolidów F1". Jako pierwszy samochód na świecie posiadał dyfuzor. Ponadto legitymuje się jednym z najbardziej rasowych gangów silnika jakie kiedykolwiek powstały. Jego największym konkurentem był McLaren F1. Ten model Ferrari z wyglądu upodobnił się do najmniejszego modelu F355, ponadto F50 był jednym z najlepiej prowadzących się aut w swoich latach, F50 ma całkowicie gładką powierzchnię pod podwoziem dzięki czemu nie ma oporów powietrza co dodatkowo poprawia prowadzenie przy szybkich zmianach kierunku jazdy. Auto jest seryjnie wyposażone w automatyczną regulację wysokości nadwozia, przez co można go używać także do podróży w mieście. Ten model Ferrari był pierwszą próbą stworzenia auta najbardziej zbliżonego do Formuły, który miał zagwarantować klientom adrenalinę i poczucie, że siedzą w aucie wyczynowym. Niestety model nie powtórzył sukcesu poprzednika gdyż cena podstawowego modelu była bardzo wysoka w chwili debiutu w niemczech kosztowal on 750 000 tys marek, lecz ceny używanych egzemplarzy w rękach kolekcjonerów nadal utrzymują wysokie ceny sięgające około pół miliona euro. Ferrari F50 jest bezpośrednim następcą modelu F40, który był produkowany do 1992 roku. Następcą F50 jest Ferrari Enzo.

Ferrari F430 - samochód produkowany przez włoską firmę Ferrari, zaprezentowany podczas Paris Motor Show w 2004 roku. Podobnie jak jego poprzednik 360  nazwę wziął od pojemności silnika - 4.3 l. Auto jest sprzedawane także w wersji Spider (roadster) z nieco gorszymi osiągami, sportowej Scuderia oraz torowej Challenge.

Ferrari F40 – supersamochód produkowany przez włoską firmę Ferrari, zadebiutował w 1987  roku, wówczas firma Ferrari obchodziła swoje 40-lecie. Kompozytowe panele nadwozia wykonane zostały z wzajemnie ze sobą posklejanych włókien węglowych. Pod nadwoziem zamontowano rurową ramę przestrzenną, do której zamocowano silnik. Silnik to zmodyfikowana jednostka pochodząca od poprzednika, modelu 288 GTO. Ulokowana pośrodku jednostka V8  była montowana ręcznie. Moc silnika zwiększały dwie turbosprężarki japońskiej firmy IHI. Napęd przekazywany był na oś tylną. W modelu F40 jedna z turbin pracowała w dolnym zakresie zaś druga załączała się na wyższych prędkościach obrotowych (od 5000 obr).